اَللّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الْحُجَّهِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُکَ عَلَیْهِ وَعَلی آبائِهِ فی هذِهِ السّاعَهِ وَفی کُلِّ ساعَهٍ وَلِیّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَلیلاً وَعَیْناً حَتّی تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فیها طَویلاً.
       
      • بهسازی سکونت گاههای جاکارتا در اندونزی

         

         

        jakartao

         

        پایتخت و بزرگترین شهر اندونزی که در سرشماری سال 2010 جمعیت آن بالغ بر 9,580,000 بوده و در کرانه شمال غربی جزیره جاوه جای دارد. جاکارتا دهمین شهر بزرگ دنیا بوده که مساحت آن 255 کیلومتر مربع می باشد. جاکارتا مرکز فرهنگی، سیاسی و اجتماعی اندونزی است.
        jakarta

        شکل گیری شهر به سده چهارم میلادی برمی گردد که یک بندر تجاری مهم در پادشاهی سوندا به شمار می آمد. تا سده چهارده به شهر بندر سوندا گفته می شد.
        نخستین کشتی های اروپایی که وارد شهر شدند چهار کشتی پرتغالی در سال 1513 بود که در جستجوی ادویه بودند. در سال 1602 نیز کشتی های کمپانی هند شرقی وارد آنجا شدند. از سال 1619 نیز هلندی ها در شهر قدرت گرفتند. در سال 1942 اندونزیها به کمک نیروهای ژاپنی شهر را از هلندی ها بازپس گرفتند.

        مشکلات شهر :
        مهاجرت بی رویه از روستا به شهر به ویژه در دهه 50 و 60 میلادی (مهاجرت سالانه در حدود 90000 نفر)
        جای داشتن در یک جلگه ساحلی که دستخوش سیلابهای بسیار می باشد.
        خانه هایی از جنس بامبو و پوشش سقف کاهگلی بدون تاسیسات الکتریکی و فاضلاب
        نبود سرویس بهداشتی همگانی و نبود امکانات بهداشتی و به خطر افتادن سلامت ساکنان (اندونزی بیشترین آمارهای شیوع وبا در دنیا را داشته است.)
        نبود سیستم فاضلاب مرکزی.......

        jakarta2
        کامپونگ: در اندونزی به شهرکهای مسکونی گفته می شود که از نظر کالبدی و اجتماعی فاقد امکانات و خدمات بوده و بدون هیچ طرح و برنامه ای شکل گرفته باشند. (سکونتگاه غیر رسمی)

         

         

         

         

         

         

        jakarta 4.5
        مساحت منطقه: 7200 هکتار (60% منطقه شهری جاکارتا)

        بهسازی کامپونگ ها ساکنان را ترغیب به سرمایه گذاریهای بیشتر در تعمیر خانه ها و نگهداری از زیرساختها می کند. دورنمای افزایش ارزش بها
        اشتغال زایی: اشتغال مستقیم در کارهای اجرایی برنامه بهسازی کامپونگ (پیمانکاران محلی) و همچنین کار بهسازی خانه ها

        این برنامه موجب جابجایی ساکنان نگردید. شاید سطح پوششی گسترده و اقدامات سریع آن موجب این عدم جابجایی شده باشد.
        بهسازی جاده ها و پیاده روها پویایی ساکنان را از نظر اجتماعی و اقتصادی افزایش داد.
        این برنامه در شهرهای دیگر اندونزی نیز اجرا گردید.

        نقاط قوت:
        هیچ بودجه ای تحت عنوان مالیات از ساکنان کامپونگها دریافت نگردید و در عوض از آنها خواسته شد که همکاری بلاعوض داشته باشند.
        به کار بردن استانداردهای کارکردی در طرح های بهسازی
        مشاوره با مقامات محلی و مقامات زیرمحله ها و هماهنگی با آنها در طرح و اجرا
        هماهنگی و مشارکت با ساکنان کامپونگها از طریق مقامات محله و زیرمحله
        اولویت دادن به محلاتی که بدترین شرایط را دارند


        نقاط ضعف:
        داده های موجود نشان نمی دهد که برنامه تاثیر چشم گیری بر عواملی چون درآمد ساکنان، بهداشت و اشتغال زایی داشته باشد.
        توزیع بودجه نشان می دهد که بیشتر به جاهایی اختصاص گردیده که برگشت پذیر باشد و یا برای جاده سازی و دسترسی ها و به نظر می رسد که کمتر به مردم فقیر درون کامپونگ ها اختصاص یافته باشد.
        نظارت بر عملکرد سازمانهای جامعه محور ضعیف می باشد.
        موفقیت توسعه اجتماعی به دلیل اختصاص کم بودجه برای آموزش مهارتهای شغلی وغیره

         

        jakarta7


        برآوردکنندگان بانک جهانی اینگونه ارزیابی کردند که مردمان فقیر نمی توانند به طور فعال در یک طرح توسعه نقش داشته باشند مگر اینکه نخست نیازهای اساسی آنهابرطرف شده باشد .

         


        جمعیت تحت پوشش: 3 میلیون نفر (75% جمعیت شهردر سال 1969 )


        تراکم در کامپونگ ها: 500 نفر در هکتار (سال 1975)


        آغاز برنامه: سال 1969


        شیوه مداخله: بهسازی و ارتقای شهری – فقرزدایی


        اجرای طرح همگی توسط پیمانکاران محلی صورت می گیرد

        - بخشهای برنامه بهسازی کامپونگ شامل موارد زیر می باشد:


        1-جاده های دسترسی، پل ها و پیاده روها


        2-امکانات آب رسانی و بهداشتی، شیر آبهای همگانی، کانال های آبرو و سیستم فاضلاب


        3-ساختمانهای اجتماعی، مدارس و مراکز بهداشتی.

        برنامه در سه فاز انجام می گیرد:
        فاز نخست (1969-1974)
        فاز دوم (76-1974)
        فاز سوم (79-1976)


        فاز یک و دو به توسعه کالبدی می پردازد و فاز سه افزون بر توسعه کالبدی، توسعه اجتماعی و اقتصادی را نیز دربردارد.
        توسعه کالبدی از طریق راه سازی و پیاده رو سازی و بهسازی خانه ها و توسعه اقتصادی از طریق یک طرح اعتباری در مقیاس کوچک و همچنین ایجاد مغازه های کوچک چندمنظوره


        طرح پنج ساله نخست طرح پنج ساله دوم
        شمار کامپونگ های بهسازی شده 89 242

        منطقه در دست اجرا 2385 هکتار 5806 هکتار

        جمعیت تحت پوشش 1177912 1918411

        تراکم جمعیتی 494 نفر در هکتار 330 نفر در هکتار

        جاده سازی و پیاده رو 399 کیلومتر 1638کیلومتر

        لوله کشی آب 101 کیلومتر 140 کیلومتر

        مراکز بهداشتی 16 60

        معیارهای لازم برای در اولویت قراردادن کامپونگ ها (بافت فرسوده) جهت ارتقای امکانات:
        قدمت کامپونگ
        بیشترین تراکم
        پایین ترین درآمد
        بدترین شرایط محیطی

         

        محیط زندگی (شرایط کالبدی) و کیفیت زندگی (شرایط اجتماعی – اقتصادی) ساکنان فقیر جاکارتا

        گسترش ظرفیت تولیدی ساکنان چنانکه بتوانند در افزایش درآمد خود و همکاری در پیشرفت کشورشان تاثیرگذارتر باشند.

        سودرسانی به شمار بیشتری از مردم فقیر تا آنجا امکان داشته باشد در کوتاهترین مدت زمانی، با کمترین منابع

        به حداقل رساندن ناامیدی و عدم کامیابی در زندگیهای اقتصادی و اجتماعی

        بسیج تواناییهای بالقوه ساکنان برای خودیاری و همکاری اجتماعی


        jakarta6

        اهداف فاز سه:
        بهبود همکاری میان نمایندگیهای مستقل که در اجرای برنامه بهسازی با هم در ارتباطند فراهم کردن ساختمانهای مسکونی شهری و ارائه راهکارهای حمایتی در کاستن از فقر شهری
         

        Untitled-1

         تامین بودجه:
        بودجه فاز اول برنامه (1969-1974) به طور کامل توسط دولت محلی جاکارتا تامین گردید. ( 6/15 میلیون دلار)
        برای بودجه فاز دوم (76-1974) و فاز سوم (79-1976) دولت محلی جاکارتا یک وام از بانک جهانی می گیرد تا 50% بودجه برنامه بهسازی را تامین کند. بودجه های تامین شده برای این دو فاز 8/35 میلیون و 5/89 میلیون دلار بودند

        اقدامات :

        1- افزایش میزان ارتقای امکانات سکونتی: مهمترین تاثیر برنامه بهسازی کامپونگ موفقیت آن در ارتقای امکانات بخش وسیعی از مناطق مسکونی در مدت زمانی اندک و با منابع محدود می باشد.
        2- دسترسی ها و زهکشی مناسب: فاضلاب و زهکشی در کامپونگ به دلیل بارندگیها و سیلابهای فراوان بسیار مهم می باشد. کاهش سیلابها از تاثیرات مثبت این برنامه می باشد.
        3- بهداشت همگانی
        4- تسهیلات شستشوی عمومی و سرویسهای بهداشتی
        5- مراکز بهداشتی و آموزش درمانی
        6- ارتقای کیفیت خانه سازی: برنامه هیچ معاونت مستقیمی برای این کار نداشته بلکه محرکی برای ساکنان در این کار شد. عکس های پیش و پس از اجرای برنامه در محلات نشان دهنده این مطلب است.

         

        بهسازی در یک منطقه نباید تاثیر منفی بر ساکنان مناطق همسایه بگذارد که این امر ممکن است که موجب جابجایی ساکنان گردد.
        اختصاص تنها 12 درصد بودجه برای توسعه اقتصادی اجتماعی کافی نمی باشد. در صورت آموزشهای مهارتی و شغلی می توان امیدوار بود که توسعه کالبدی نیز پس از توسعه اقتصادی خود به خود توسط خود ساکنان شکل می گیرد و با گذشت زمان نیز پایدار می ماند.

         

        منابع

        سایت موسسه فن آوری ماساچوست
        http://web.mit.edu/urbanupgrading/upgrading/case-examples/ce-IO-jak.html


        سایت شبکه توسعه آقاخان
        http://www.akdn.org/architecture/project.asp?id=1
        http://ciptakarya.pu.go.id/habitat/DownLoad/opini/comprehensive_kip_as_model_of_comm_participation.pdf

        تعداد بازدید :2087
        نام:
        پست الکترونیک:
        شرح نظر: